Üç ürün, tek platform.

Üç ürünü olan bir portföy onları üç farklı şekilde işletebilir — üç stack, üç on-call rotasyonu, aynı olayın üç ayrı tezahürü. Varsayılan budur. Hatalı olan da budur.

RUBIKLABS tersini seçti. Altta tek platform. Tek dağıtım motoru, tek gözlemlenebilirlik yüzeyi, tek pager. Her ürün kendi mantığını, kendi UX'ini, kendi alan modelini yayına alır — ama kendi altyapısını değil. Platform da bir üründür; yalnızca hiçbir dış müşterinin göremediği bir ürün.

Sınır yazılı bir kuraldır; karar anında buna referans verilir. Gerçekten alana özgü olan her şey üründe yaşar. Alanlar arasında yeniden kullanılabilen her şey platformda yaşar. Pratikte "gerçekten alana özgü" sandığınızdan çok daha küçük bir kümedir. Rate limiter ürüne özgü değildir. Auth ürüne özgü değildir. Deploy hatları, gizli anahtar rotasyonu, log toplama — hiçbiri ürüne özgü değildir.

Ürüne özgü olan: iş mantığı, UX, alan modeli. Geri kalan her şey alt kata iner.

Uygulama, politikayla değil review ile olur. Bir PR bir ürüne karşı açılır ama değişiklik hakkıyla platforma aitse, yönlendirilir. Maliyet yavaş merge. Kazanç: platforma katılan her yeni ürün, zaten sertleştirilmiş bir stack miras alır.

Önemli başarısızlık modu: bir ürün kararının, yeterince hızlı ilerlemeyen bir platform değişikliği tarafından bloklanması. Kural basit. Platform değişikliklerinin kendine-empoze bir SLA'sı var; karşılanamayacaksa ürün bir kaçış yolu alır — platform modülünü lokal olarak fork'la, yazılı bir reconciliation planıyla. Güvenlik valfi, alışkanlık değil.

Birçok ürünün altında tek platform, portföy işletmenin tek yolu değildir. Bizim ölçeğimizde — üç ürün ve yolda daha fazlası — altyapıyı ileri taşımanın en ucuz yoludur.